บทที่ 10 การเผชิญหน้า
ติณณ์ใช้เวลาไม่ถึงวันในการสืบหาที่อยู่ใหม่ของพลอยไพลิน
สำหรับนักธุรกิจผู้มีเครือข่ายกว้างขวางอย่างเขา การตามหาคนเพียงคนเดียวไม่ใช่เรื่องยากเลย
ทันทีที่ได้รับรายงานจากลูกน้อง เขาก็ยกเลิกกำหนดการทั้งหมดในช่วงเช้า รถยนต์สีดำคันหรูแล่นออกจากบริษัท
ระหว่างการเดินทาง มือที่จับพวงมาลัยแน่นจนข้อกระดูกซีดขาวไม่เคยคลายลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว
ภาพของพลอยในวันที่ลากกระเป๋าเดินออกจากบ้านยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาไม่เคยคิด...
ว่าเธอจะไปจริง
ที่ผ่านมาไม่ว่าเธอจะยื่นใบหย่ามากี่ครั้ง เขาก็เชื่อว่าเป็นเพียงการประชดหรือการเรียกร้องความสนใจ เขาคิดว่าเวลาจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้...
เธอทิ้งทุกอย่างไว้จริง ๆ
ทั้งรถ ทั้งเครื่องประดับ ทั้งเสื้อผ้าราคาแพง
เธอเอาไปเพียงกระเป๋าเดินทางใบเล็กกับเสื้อผ้าไม่กี่ชุด
มันทำให้ติณณ์รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กำลังขู่...
เธอกำลังเดินจากชีวิตของเขาจริง ๆ
...
เช้าวันถัดมา
เสียงเคาะประตูไม้เก่า ๆ ดังขึ้นติดกันหลายครั้ง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
พลอยที่กำลังเช็ดฝุ่นอยู่กลางห้องชะงักมือ
หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ
เธอชำเลืองมองนาฬิกาบนผนัง
ยังเช้าเกินกว่าจะมีใครมาหา
เพื่อนสนิทของเธอก็ไม่ได้บอกว่าจะมา
หรือจะเป็นเจ้าของอาคาร
หญิงสาววางผ้าเช็ดฝุ่นลง เดินเข้าไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองลอดช่องตาแมว
เพียงแค่เห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง ลมหายใจของเธอก็สะดุดในทันที
ติณณ์...
เขายืนอยู่ตรงหน้า
แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ดูเรียบร้อยสมบูรณ์แบบเหมือนทุกครั้ง
เสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมเม็ดบนถูกปลดออก เนกไทคลายหลวมจนเอียงไปด้านหนึ่ง ใบหน้าซูบโทรม ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนตลอดทั้งคืน
ใต้ตาของเขาปรากฏรอยคล้ำจาง ๆ
เส้นผมที่เคยจัดทรงอย่างประณีตกลับยุ่งเหยิงเพราะเจ้าตัวคงใช้มือเสยอยู่หลายครั้ง
เขาดูเหมือนคนที่ใช้เวลาหลายชั่วโมงตามหาบางสิ่ง... จนลืมดูตัวเอง
พลอยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ ก่อนจะปลดกลอนประตู
ทันทีที่บานประตูแง้มออก ดวงตาคมของชายหนุ่มก็จับจ้องมาที่เธอทันที
สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจราวกับคนที่เพิ่งตามหาของสำคัญที่สุดในชีวิตเจอ
"พลอย..."
เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ
ราวกับกลัวว่าหากพูดดังเกินไป ภาพตรงหน้าจะหายไปเหมือนความฝัน
"ถ้าคุณมาที่เพื่อพูดเรื่องไร้สาระกลับไปเถอะค่ะ"
พูดจบพลอยก็รีบผลักประตูหมายจะปิด
"ติณณ์..."
"พลอย!"
ชายหนุ่มยกมือดันบานประตูไว้ทัน
เขาใช้แรงผลักประตูเปิดออก ก่อนก้าวเข้ามาภายในห้อง
ปัง!
เสียงประตูปิดลงทำให้ห้องเล็ก ๆ ยิ่งดูคับแคบกว่าเดิม
พลอยถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ
เธอไม่เคยเห็นติณณ์ในสภาพแบบนี้มาก่อน
ผู้ชายที่มักสุขุม เยือกเย็น และควบคุมทุกสถานการณ์ได้เสมอ บัดนี้กลับหายใจแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่ราวกับรีบวิ่งขึ้นบันไดหลายชั้น
ติณณ์กวาดตามองห้องพักอย่างเงียบงัน
ผนังเก่าที่เริ่มลอกล่อน
เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าที่ผ่านการใช้งานมานาน
กล่องกระดาษที่ยังจัดของไม่เสร็จ
พัดลมตัวเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง
โต๊ะไม้ตัวเก่าที่มีเพียงกาต้มน้ำกับแก้วเซรามิกสองใบ
ทุกอย่างบอกชัดว่าเธอเลือกเริ่มต้นชีวิตใหม่จากศูนย์
และที่สะดุดสายตาเขาที่สุด...
คือเตียงเดี่ยวขนาดเล็กชิดผนัง
มันเล็กเสียจนเขาแทบจินตนาการไม่ออกว่าพลอยที่เคยนอนบนเตียงคิงไซซ์ในคฤหาสน์ จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง
เขาหันกลับมามองเธอ
"กลับบ้าน"
น้ำเสียงหนักแน่นจนแทบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
"เก็บของ แล้วกลับไปกับผม"
พลอยสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนตอบกลับอย่างมั่นคง
"ไม่ค่ะ"
"ฉันจะไม่กลับไปที่นั่นอีก"
"แล้วฉันก็ยังยืนยันคำเดิม..."
"ฉันต้องการหย่า"
คำสุดท้ายทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
ติณณ์หลับตาลงครู่หนึ่ง
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงช้า ๆ
ราวกับกำลังฝืนกลืนความรู้สึกทั้งหมดลงไป
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตานั้นเต็มไปด้วยทั้งความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความสิ้นหวัง
"พลอย..."
เสียงของเขาแหบพร่า
"คุณยอมมาอยู่ที่แบบนี้..."
เขามองไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
"ทั้งที่บ้านของเรามีพร้อมทุกอย่าง"
พลอยมองเขานิ่ง
ก่อนตอบกลับช้า ๆ
"ที่นี่อาจจะไม่สบาย"
"แต่มันเป็นที่ที่ฉันเลือกเอง"
"และที่สำคัญ..."
เธอหยุดเล็กน้อย
"ฉันรู้สึกสบายใจค่ะ"
คำตอบนั้นทำให้ติณณ์นิ่งงัน
เขาเพิ่งตระหนักว่า สิ่งที่พลอยกำลังตามหาไม่ใช่บ้านที่ใหญ่กว่า ไม่ใช่เงินที่มากกว่า
ชายหนุ่มกำมือแน่น
"ผมไม่เข้าใจ"
"ผมให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ"
พลอยยิ้มบาง ๆ
เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า
"นั่นแหละค่ะ..."
"คุณให้ทุกอย่างที่คุณคิดว่าฉันควรมี"
"แต่ไม่เคยรู้เลย..."
"ฉันต้องการอะไร"
ประโยคนั้นทำให้ติณณ์พูดไม่ออก
เขายืนอยู่กลางห้องเล็ก ๆ ท่ามกลางความเงียบ
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า ระยะห่างระหว่างตัวเองกับผู้หญิงตรงหน้า
ไกลกว่าระยะทางระหว่างสองประเทศเสียอีก
